เมยจะเชิด

คำเตือน 

นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงจินตนาการของผู้แต่ง โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน 

#เมยจะเชิด 

“อั๊วไม่รับ” 

ชายร่างสูงใหญ่ สาวเท้าเข้ามาใกล้ เงาร่างกำยำค้ำหัวเด็กหนุ่มจนมิด แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นระริกของเมย ก่อนจะกดเสียงต่ำ พูดประโยคที่กรีดลึกเข้ากลางใจ 

วินาทีนั้น ลานซ้อมในศาลเจ้าที่เคยเต็มไปด้วยเสียงจอแจและตลกขบขันของผู้คนในคณะ ตอนนี้กลับเงียบลงในพริบตา 

เมยชะงัก พลางกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เขาไม่ได้เตรียมใจมาเพื่อประโยคนี้ จึงตั้งรับไม่ทัน คำพูดของหยางทำเอาเด็กหนุ่มเริ่มสั่นกลัว ดุจัง…. 

สายตาคมดุจพยัคฆ์ร้ายเลื่อนกวาดมองสภาพของเด็กหนุ่มตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างพิจารณา 

“ทำไมถึงอยากเชิดสิงโต” 

“เมยชอบครับ เมยอยากเท่” 

“อยากเท่? แล้วลื้อเคยเห็นตอนที่คนเชิดตกลงมากระดูกหลังเคลื่อนไหม? ลื้อเคยเห็นคนที่ตกลงมาแล้วพิการไหม? ความคิดของลื้อแม่งโคตรตื้น” 

“ให้เมยลองทำก่อนไม่ได้เหรอครับ” 

เด็กหนุ่มในชุดพนักงานร้านสะดวกซื้อที่ดูโทรมซีดยังคงดึงดัน เขาส่งสายตาเว้าวอนทั้งที่ในใจกลัวแทบบ้า มือทั้งสองจับสายกระเป๋าสะพายใบเก่าที่สายเริ่มรุ่ย 

หยางปล่อยลมหายใจออกมาแผ่วเบา เป็นการถอนหายใจที่คล้ายจะระอาใจอยู่ในที 

“ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่น” ประโยคนั้นไม่ได้ถูกแผดเสียงใส่ แต่มันกลับหนักแน่นจนหัวใจเมยหวาดหวั่น 

“คนที่ยืนอยู่บนนั้น...” ปลายนิ้วกร้านชี้ไปยังยอดเสาสูงลิ่ว “ไม่ได้แบกแค่ตัวเอง” เขาว่า แล้วค่อย ๆ ลดมือลง ทว่าสายตาคมกลับตวัดสบตาเมย มันกดต่ำลงจนน่ากลัว พร้อมทั้งน้ำเสียงที่เข้มขึ้นราวกับจะสลักคำพูดลงในหัวของเด็กหนุ่ม 

“แต่มันคือการฝากชีวิตไว้ด้วยกัน จังหวะ ทิศทาง แรงส่ง ถ้าลื้อพลาดแค่นิดเดียว ก็ลากอีกคนให้ร่วงลงมาคอหักไปตามกันได้" 

เมยเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง มือสองข้างขยำสายกระเป๋าแน่น จนปลายนิ้วเริ่มซีดจากแรงบีบเค้น 

"หึ...แค่อั๊วเสียงดังแค่นี้ ลื้อก็ขวัญหนีดีฝ่อจนตัวสั่นเป็นลูกหมาตกน้ำแล้ว" หยางว่าพลางขำในลำคอเบา ๆ ส่วนเจ้าเมยยืนอึ้งคล้ายถูกแช่แข็ง 

รังสีอันน่าเกรงขามของหยางบีบให้เขาต้องแบกรับแรงกดดันอันหนักหน่วงจนตัวชา ความเกรี้ยวกราดที่ซ่อนภายใต้ท่าทีเยือกเย็นของคนตรงหน้า มันยากที่จะรับมือ 

“ให้โอกาสเมยสักครั้งนะครับ เมยจะทำให้เห็น เมยจะตั้งใจฝึกฝน” เมยสูดลมหายใจเข้าลึก ข่มความสะอื้นกลืนลงคอ แล้วเงยหน้าขึ้นจ้องตากับหยาง ทำใจดีสู้เสือทั้งที่ความจริงนั้นขวัญกระเจิงไปแล้ว 

“เมยจะขึ้นไปยืนบนเสาดอกเหมยให้ได้”  

หยางกระตุกยิ้มมุมปาก พร้อมกับเบือนหน้าหนีทันที ไม่อยากเสียเวลาฟังคำเพ้อฝันของเด็กน้อย 

#อัพทุกวันพุธและวันศุกร์ 

#อ่านฟรี 14 ชั่วโมง 

#คอมเมนต์เป็นกำลังใจให้นักเขียนด้วยนะคะ 

#ขอบพระคุณทุก ๆ การอ่านและการติดตามค่ะ 

ขอสงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ (ฉบับเพิ่มเติม) พ.ศ. 2558 ห้ามทำซ้ำ คัดลอก ดัดแปลง ตีพิมพ์ ส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือเล่มนี้ โดยไม่ได้รับอนุญาต