“หึ่ง ๆ ๆ ๆ...”
เสียงขยับปีกของแมลงนับพันนับหมื่นตัวดังระงมกระหึ่มขึ้นเรื่อย ๆ มันบินไล่กวดตามหลังเขามาอย่างกระชั้นชิด เวลานี้บรรดาครูและเวรยามที่กำลังเตรียมการสอนอยู่ในห้องโถงต่างพากันแผดเสียงกรีดร้องด้วยความระทึกขวัญ เมื่อฝูงแมลงปีกแข็งสีดำทะมึนพุ่งทะลุพังประตูเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง เป้าหมายของพวกมันชัดเจน... พวกมันมุ่งตรงมาเพื่อทำร้ายชากิร!
ชายหนุ่มอาศัยความกะทัดรัดของร่างกายเบียดแทรกและหลบเข้าห้องให้นมเด็กทารกได้ทันท่วงที ทว่าการเข้ามาหลบในนี้ไม่ได้ช่วยให้อุ่นใจขึ้นเลย แม้บานกระจกของห้องให้นมจะดูหนาและแข็งแรง แต่ก็ไม่อาจต้านทานแรงปะทะอันมหาศาลของฝูงแมลงกระหายเลือดพวกนั้นได้
เพล้ง!
กระจกแตกกระจายละเอียด ทุกคนในห้องให้นมวิ่งหนีตายกันอลหม่านจลาจล ทิ้งให้ชากิรต้องวิ่งฝ่าความมืดและเศษกระจกเพื่อตามหาร่างของทารกน้อยด้วยหัวใจที่เต้นรัว ทันทีที่สองแขนอุ้มร่างเล็กขึ้นมาแนบอก เขาก็รีบสับเท้าวิ่งสุดชีวิต ทว่าฝูงแมลงมรณะกลับไม่ลดละการล่า พวกมันบินโฉบพุ่งเข้ามาหมายจะรุมทึ้งร่างผอมโปร่ง ชากิรกระชับเด็กน้อยและกรีดร้องออกมาด้วยความหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด
"กรี๊ดดดดดด!"
แต่ก่อนที่คมเขี้ยวของแมลงตัวแรกจะเข้าถึงตัว ร่างของชากิรกลับถูกวงแขนแกร่งปริศนาตวัดอุ้มขึ้นอย่างรวดเร็วและรุนแรง ร่างของเขาพุ่งทะลุกระจกหน้าต่างอีกบานออกไปสู่ความว่างเปล่าภายนอกอาคาร ชากิรหลับตาปี๋ด้วยความกลัวตาย สองมือโผเข้าซุกและกอดอกแกร่งหนาของใครบางคนที่กำลังอุ้มเขาลอยล่องอยู่บนชั้นบรรยากาศอย่างแน่นหนา ร่างปริศนานั้นบินโผทะยาน หลบหลีกและทิ้งห่างจากฝูงแมลงปีกแข็งที่บินไล่ล่าอยู่เบื้องหลังได้อย่างรวดเร็วราวกับปาฏิหาริย์
Guest
