อนลปนแสงดาว

…ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!…

“แสงดาว เปิดประตูให้พ่อแหน่ พ่อย่าน มันสิฆ่าพ่อ ซ่อยพ่อแหน่”

“อิพ่อ”

แสงดาวเมื่อได้ยินเสียงผู้เป็นพ่อก็รีบวิ่งไปที่ประตู แต่ก็ถูกอนลคว้าแขนไว้

“จำไม่ได้หรอ ลุงบอกว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นห้ามเปิดประตู”

“แต่นี่พ่อดาว”

“ยัยบ๊องเอ๊ย คิดหน่อยสิ พ่อเธอรู้ได้ยังไงว่าเราอยู่ในห้องนี้”

ประโยคนี้ทำให้แสงดาวชะงักแล้วเริ่มนึกขึ้นได้ พ่อไม่น่าจะรู้ว่าตนเองอยู่ที่ห้องนี้ แสงดาวเริ่มค่อยๆ ขยับไปหาคนพี่ อนลรั้งตัวแสงดาวเข้ามากอดไว้แนบชิดกับอกของตน มืออีกข้างก็กำพระที่สวมอยู่ที่คอไว้แน่นพร้อมจ้องไปที่ประตูอย่างไม่ละสายตา

บุคคลที่อยู่อีกฝั่งเริ่มทุบประตู จนแทบจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ

ตึ้ง! ตึ้ง!

“กูบอกให้เปิดประตู!”