ขอร้อง หยุดทรมานกูเถอะ!!(เลว.ดิบ.เถื่อน)

ช่วงเย็น ทุกคนต่างออกมาเล่นกันหลังเลิกเรียนตามปกติ ผมรีบทำความสะอาดห้องเรียน เพราะต้องรีบไปทำงานต่อ  

ปัง!... 

ร่างทั้งร่างสะดุ้งสุดตัว หันมองไปทางต้นเสียง เห็นไอ้ขุนศึกมันยืนอยู่ตรงนั้น สีหน้าเรียบนิ่ง ไม่บ่งบอกอารมณ์อะไร 

“มะ...มีอะไร” 

“กูต้องบอกมึงด้วยหรอ” มันบอก ผมก้มหน้าลงต่ำ ก้าวถอยหลังไปหลายก้าว เมื่อมันก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ 

“!!!” ร่างของผมพลันเสียหลัก ดีที่ด้านหลังมีโต๊ะของครูอยู่ จึงไม่ได้ล้งไปนั่งกองที่พื้น 

“ถอดออก” เสียงเย็นเอ่ยสั่ง ผมเงยหน้ามองมัน ไอ้ขุนศึกจ้องมองผมไม่ละสายตา 

“ไม่”  

“มึงจะถอดเอง หรือใหกูถอด” มันกดเสียงต่ำไม่พอใจ ผมกำเสื้อของพี่หมอกไว้แน่น เพราะไม่ว่ามันจะทำเรื่องอะไร ผมจึงไม่ยอมทำตาม จนมันเป้ฯฝ่ายเข้ามากระชากเสื้อของพี่หมอก ผมกับมันยื้อกันอยู่แบบนั้น 

เพียะ!... 

จนเป็นผมเองก็เผลอบัดมือไปตบหน้ามัน ไอ้ขุนศึกชะงักนิ่งไป ก่อนจะหันมามองหน้าผมช้าๆ แววตาของมันฉายเหมือนจะฆ่าใครสักคน และคนคนนั้นก็คือผม 

“ของของมันนี่หวงมากนะมึง” เสียงกดต่ำลอดลำคอแกร่ง พลันมีเสียฝีเท้าวิ่งมาทางนี้ ผมจึงใช้จังหวะนั้นผลักไอ้ขุนศึกออก วิ่งหนีเอาตัวรอดจากมันสุกชีวิต