ร่างอวบอัดสะดุ้งสุดตัวรีบถอยกรูดขยับหนีจนแผ่นหลังชนพนักงานพิงโซฟา
“ทำอะไร!” แป้งตะโกนถามขึ้นเสียงสั่นอย่างเบลอ ๆ สองมือกางออกกั้นกลางด้วยความลนลาน
ไฟท์ยืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าหล่อเหลากลับมานิ่งสนิทและเย็นชาเหมือนเดิมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ท่าทางสุขุมนุ่มลึกของเขาขัดกับดวงตาคมกริบที่ยังคงหลุบมองต่ำ
“นมหก... จะมาโชว์นมในบ้านผมแบบนี้ไม่ได้นะพี่” ไฟท์ตอบเสียงเรียบนิ่ง
แป้งขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงง “อะไรของนาย...”
ทว่าในวินาทีที่เธอก้มลงมองตามสายตาของเขา แป้งก็ต้องตาโตเท่าไข่ห่านเมื่อเห็นเต้านมขาวโพลนขนาดใหญ่ของตัวเองหกออกมานอกเสื้อเด่นหราอยู่เต็มเต้า
“เห้ย!”
แป้งร้องเสียงหลง หล่อนลนลานรีบใช้สองมือโกยเนื้อนมก้อนโตเก็บยัดเข้าเสื้อยืดคอกว้างอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเปลี่ยนมากอดอกตัวเองไว้แน่น ผิวขาวจัดบัดนี้แดงซ่านลามไปจนถึงใบหูและลำคอด้วยความอับอาย ปากบางสั่นระริกจนพูดจาติดขัด
“คือ.. ฉันลืมตัว!”
สิ้นคำแก้ตัว แป้งก็รีบสปริงตัวลุกขึ้นจากโซฟา ขาเรียวสวยก้าวฉับ ๆ วิ่งหน้าตั้งกลับเข้าห้องนอนรับแขกไปทันที เสียงประตูไม้ปิดดัง ปัง!
Guest
