เขาบอกว่าเราไม่เคยเลิกกัน

"ไหนๆ พวกเราก็ต้องมานั่งแกร่วรอคิวทำฟันจนหมอแซวทุกวันอยู่แล้วทั้งที" 

"อือฮึ" 

"ปั้นว่าเราลองแกล้งๆ เป็นแฟนกันพอเป็นพิธีดีไหม" 

จากรักหวานใสและสถานะแฟนเก่าในวันวานคนนั้น 

สู่... 

"ฟังนะสี่ หนังสือเล่มเดิม อ่านกี่รอบมันก็จบแบบเดิมนั่นแหละ" 

"ปั้นลองอ่านอีกที เราฉีกตอนจบทิ้งไปละ" 

"ไงนะ!?"  

...แฟนเก่ายศว่าที่ร้อยตรีที่อยากขอคืนดีกับเธอในวันนี้! 

. 

. 

. 

สวัสดีค่ะ Marry We Marry คนเดิมเองค่ะ! 

พอดีมีพล็อตสั้นๆ ไม่ยาวมากอยู่ในหัวพอดี ก็เลยขอปล่อยไอเดียหน่อยค่ะ หัวจะได้โล่งๆ เตรียมปั่นนิยายที่ดองไว้ได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น (ฮา) เรื่องนี้น่าจะมีเลิฟซีน 2 ตอนค่ะ ไม่มากไม่มายอะไร ตั้งใจเขียนเป็นเรื่องสั้นชิลๆ เบาๆ ไว้หวนนึกถึงวัยมหา'ลัยช่วงรับปริญญาน่ะค่ะ เรามีความสุขกับช่วงเวลานั้นพอสมควร ส่วนไอ้ 4 ปีที่เรียนไป ไม่นับค่ะ เราแฮปปี้แค่ช่วงรับปริญญา55555 🤣 และเรื่องนี้เราใช้การบรรยายแบบบุรุษที่ 3 นะคะ 💖 

โดยน้องข้าวปั้นและนายชายสี่หมี่เกี๊ยวคนนี้อายุเท่ากันนะคะ ☺️ สาวเอกญี่ปุ่นกับหนุ่มวิศวะโยธาค่ะ  

สองคนนี้เป็นผู้ประสบภัยทางช่องปากค่ะ ใกล้จบแล้วพ่อกับแม่ไล่มาทำฟันราคาย่อมเยาในโรงพยาบาลของมหาวิทยาลัย เพื่อพบว่าปัญหาฟันของตัวเองดันหนักหนากว่าที่คิด ผุกันสิบกว่าซี่ เลยต้องถ่อมาโรงพยาบาลถึงสิบกว่าวัน เพราะโควต้าทำฟันหนึ่งอย่างต่อหนึ่งวันเท่านั้น (บ้าบอ555) แถมมีฟันคุดต้องผ่าและถอนกันทั้งคู่อีกต่างหาก  

ความรักได้เบ่งบานและจบลงเมื่อคู่นี้เรียนจบ ก่อนจะได้กลับมาพบกันอีกครั้งในหนึ่งปีข้างหน้า ด้วยอีเวนต์รับปริญญานั่นเองค่ะ!