ยามนางร้ายทอดทิ้งรัก

ชาติก่อน ‘เป่ยไฉ่หง’ หลงรัก ‘ฮุ่ยหวง’ อาจารย์หนุ่มผู้ได้รับการว่าจ้างมาสอนนางจนหมดหัวใจ

เขาเคยจับมือนางฝึกกระบี่ใต้ต้นไห่ถัง และเคยสัญญาว่าสักวันจะมอบคำตอบเรื่องความรู้สึกให้ ทว่าวันหนึ่งกลับหายตัวไปโดยไม่ร่ำลาแม้แต่คำเดียว

เป่ยไฉ่หงจึงเฝ้ารอและตามหาเขานานหลายปี กระทั่งถูก ‘หรูซูมี่’ หลอกใช้ความรักเป็นเครื่องมือ ทำให้จวนเจ้าเมืองถูกกล่าวหาว่าสมคบกับกบฏ บิดาต้องโทษ ส่วนตัวนางกลายเป็นหญิงชั่วช้าผู้หลงผิดเพราะรักคนที่ไม่ควรรัก

ในคืนที่ถูกลอบนำออกจากคุกไปสังหาร มีเพียง ‘ลู่เสียน’ องครักษ์ปากร้ายผู้เย็นชาที่ฝ่าคมกระบี่เข้ามาช่วย

แม้ถูกแทงทะลุหัวใจ เขายังกอดนางกระโดดลงจากหน้าผา และใช้ร่างของตนปกป้องนางจนวาระสุดท้าย

ก่อนตาย เป่ยไฉ่หงจึงได้รู้ว่าโลกที่อาศัยอยู่เป็นเพียงนิยายเรื่องหนึ่ง...

‘หลิวหยาง’ คือพระเอก

‘หรูซูมี่’ คือนางเอก

ส่วนตัวนาง...เป็นเพียงนางร้ายที่ถูกกำหนดให้ตาย เพื่อส่งเสริมความรักของคนทั้งสองเท่านั้น!

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เป่ยไฉ่หงกลับมาอยู่ในวันที่ฮุ่ยหวงเพิ่งจากไป

ชาตินี้นางไม่คิดร่ำร้องหารักครั้งเก่าที่แสนหนาวเหน็บอีกแล้ว ปล่อยให้ดอกไห่ถังแห่งรักแรกค่อย ๆ ร่วงโรยไปเถิด

เพราะยามนี้ดอกอิ๋งชุนสีเหลืองริมหน้าต่าง กลับงดงามชวนมองกว่าเป็นไหน ๆ!

ลู่เสียน: ท่านชอบดอกไม้ที่ข้ามอบให้ หรือชอบเพราะข้าเป็นผู้มอบให้กันแน่

เป่ยไฉ่หง: แล้วหากข้าบอกว่าเป็นเพราะอย่างหลังเล่า เจ้าจะว่าอย่างไร

ฮุ่ยหวง: ไม่ว่าอย่างไร นางก็รอข้าได้เสมอ นางไม่มีทางเปลี่ยนใจไปรักชายอื่นหรอก